منطق ِ لبانت دهان ِ غنچه را می بندد .
تو مثل من نشو در گیر غم نباش
من عاشقت شدم تو عاشقم نباش
لبخند تو همه تکرار مرهمه
یک خلسه ی عمیق در متن همهمه
وقتی دلم پره دنیا بزرگ نیس
زل می زنم به ماه با گونه های خیس
وقتی دلم پره لنگ تلنگرم
بی وقفه ساکتم حرفامو می خورم
حرفامو می خورم وقتی بهانه نیس
این قسمت منه چون عادلانه نیس
جونم برات بگه با خاطره خوشم
این روزها فقط سیگار می کشم
تو مثل من نشو این قسمت منه
شاید صلاح تو عاشق نبودنه
باز می گردم
از سر قرار تو
با کوله باری از شعر
به خانه
و جوانه های خورشید
از لابلای خطوط دستانم
سر برمی کشند
تا عکس تو را از چشمانم بدزدند
لبخند میزنم
و تو در عروق نباتی شعر شفاف تر می شوی......
پرنده آسمان شد
پلنگ ....ماه
و
من
تو......
گیسوانت
فرو می ریزد
آبروی آبشار را.....
در پیله سکوت
به تو فکر میکنم....
می دانم
روزی پروانه خواهم شد.....
سرگیجه و تهوع خمیازه و خماری
کام عمیق سیگار یک پیک زهرماری
بی حالی و کسالت چشمان مه گرفته
نشخوار هرچه دیروز تمام طول هفته
عصر گناه و پرسه آغاز روز تعطیل
پایان یک ترانه یک مشت هم اباطیل
چیزی شبیه لعنت یخ بسته در وجودم
بیزار ازاین دقایق ای کاش مرده بودم
هر روز مثل دیروز تکرار مثل زنجیر
زخم عمیق خواهش یک شیشه قرص تقدیر
با من عذاب عادت تکلیف سخت فردا
آغاز تلخ کابوس پایان هرچه رویا
امروز من همین بود غمگین و سرد و تیره
آشفته مثل طوفان تنها تراز جزیره
چیزی شبیه لعنت یخ بسته در وجودم
پیش از تولد عشق ای کاش مرده بودم......
ای کاش شاعر نبودم
تا اولین سلام
یک عادت خوب شهروندی بود
ای کاش شاعر نبودم
تادر کسالت ظهر وخمیازه
فراغت را آغوش می گشودم
ودرعصر پرسه
معصومیت دستان خود را حراج می کردم
خسته ام
خسته ام
از لبهای بی جواب خسته ام
نمی دانم در کجای شاهراه علاقه وعادت
اتراقی نا بهنگام کرده ام
که با تازیانه های سکوت خوابهای هولناک مرا تعبیر می کنی....
ای کاش شاعر نبودم
دیگر کسی شاهد دوست داشتن من نیست
جز کاج های بی قرار خاطره وآغوش
وعکسی که هرروز صبح
در حریری از حرارت بوسه قاب می شود
خسته ام
خسته
از این جهنم خوشبختی خسته ام
ای کاش شاعر نبودم
تا داغ نبودنت را بر شانه نحیف واژه ها
گریه نکنم.....
