شرقی ترین تمنا

I preach about end of the road

And my heart with all its love is lost in one turn named lying

دارا فقیر بود و با فقر جمله می ساخت

سارا تمام خود را یک شب به سکه ای باخت

بابا همیشه خسته مادر سکوت و هق هق

بغضی همیشه باروت از تلخی دقایق

مشق گرسنگی بود آب و انار و بادام

در خاک پینه بستیم ما نسل بی سرانجام

آقا جریمه می کرد از درس داس صد بار

ما یاس می نوشتیم از ریشه تا به دیوار

آقا جریمه ها را شلاق می سرودند

از باغ می نوشتند اما عقیم بودند

تمام کودکیمان در کوچه خاک می خورد

صف طویل ارزاق مارا به خواب می برد

ما شکل ضجه بودیم در کوچه های متروک

روحی همیشه مجروح جسمی نحیف و مشکوک

جغرافیای لعنت نفرین و گریه و آه

از زخم جاده ساوه تا کوچه های فلاح

ما هشت سال مردیم ا ز داغ و درد لاله

با نعره های خاموش با یک دل مچاله

آقا جریمه می کرد با یک هزار ترفند

از انفجار گریه تا انهدام لبخند

دارا فقیر ماند و سارا همیشه شبگرد

بابا شبانه اعدام مادر غروب .......دق کرد

فاجعه به تاخت می آید

و اعصاب منحرف کلاغان

در انتظار خوان گسترده ی تعفن

                                       تیر می کشد

و در برهنگی این باغ

بهار شوره می بندد

...

نمی فهمم از کدام عشق سخن می گویی

وقتی روبروی تو

                 ریزریز می شوم تا سهم خوشبختی دیگران باشم

دلواپسم

وقتی از پشت شانه های شعر صدایت را می شنوم

دلواپسم

دلواپس گذشته های صورتی معصوم

که در آستان هرجایی این روزها

                                تلف میشوند

                                     ومن انگار نه انگار

                                      سرگرم انکار

همیشه از خودم می پرسم

و هر بار جریمه می شوم بر قناره های سوال

نمی فهمم از کدام درد سخن می گویی

وقتی که خواب را از قرصهای آرامبخش التماس می کنم

و هر روز بیشتر غرق میشوم

                               در اعتیاد سکونی که ریه هایم را از فکر کردن به تو باز میدارند

این روز ها به پسرم فکر می کنم

که چگونه خاطرات مرا

از لابلای سطور مجازی این لبخند ها بیرون می کشد

نمیدانم از کدام پرواز سخن می گویی

وقتی که عشق مرا به زمین گرم زده است

...........................................نمیدانم

از بعید ترین فاصله های بغض

                                    دلشکسته تر از پاییز می آیم

بسیار گریسته ام

                        در جنینی از تنهایی و سکوت

انگار دلم را درسرزمینی دور دست به خاک سپرده ام

               ودرانزوای وسیعی از خویش

                  ذره ذره می پوسم......

از همه چی برگشتم...خبررسید...ناغافل مث خوابی که بی خبر پلکاتو بهم بچسبونه...مثل خوابگردها پاشدم...راه افتادم ....ماشینو روشن کردم...مثل یک روح تو جاده های غرب ..سوگ و سفر....گوشام چیزی نمی شنید...هراز چند گاهی از حرکات دست می فهمیدم کسایی هم دور برم هستن...اره ..یادم رفته بود که مادر و زهره و امیر هم بامن هستن...چطور تحمل کنم....هق هق اونهم با دهان بسته..چرا این برف پاک کن لامصب درست کار نمیکنه...یه ساعته چپ وراست میشه ....ولی من هنوز جاده رو نمی بینم....

نوروز کهنه شد

از فرط بیخودی

امسال هم گذشت

کمرنگ تر شدی.....

هرچیزی یه عمری داره هرعمری یه لحظه احتضار ....

.

فکر کنم چوبخط این صفحه (شرقی ترین تمنا)پرشده.....دلم میخواد چیزای دیگه بنویسم  از یه جای دیگه ای به همه جا نیگا کنم....از نو ...

این روزها ترانه ی «هیچی نگم بهتره» با صدای «رسا»  از شبکه ی PMC پخش می شود. نماهنگ این ترانه را دوست عزیز و هنرمندم «اسد وجودی» کارگردانی کرده است و استفاده از تکنیک های خاص انیمیشن در آن٫ حرکتی تازه است که در نوع خود می تواند جالب باشد. این آهنگ را می توانید در سایت رسا  و یا از اینجا  یا اینجا  بشنوید و ببینید و البته سایت: گنجا